Artık olmuyor.. Yapamıyorum öylesine güvenimi yitirmişim ki insanlara, kırılmaktan deliler gibi korkuyorum. Kalbimi açamıyorum kimselere, yeni bir hatıra istemiyorum. Ne geçmişe gidebiliyorum, ne geleceğe dönebiliyorum, çıkmazdayım.
Çoğu zaman benim elimde olmuyor bağlanmak. Bağlanıveriyorum bir anda, sanki o olmadığında yokmuşum gibi. Sanki tek sebebim oymuş gibi. Ve yine gidiyor, ve yine ben kalıyorum arkada. Aslında her şey seninle başladı bunu biliyorsun biliyorum biliyorlar.. Aşkla ilgili en ufak bir fikrim yokken hemde. Bak konu yine sana geldi, elimde olmadan. Travma yarattın belki de benden. Hiç insan korkar mı sevmekten sevilmekten? Ben korkuyorum güvenmekten..
Artık kimseye değil, kendime ağlıyorum sadece. Artık kişilik bozukluğu oluştu sanırım bende, bir yanım umarsız, sorumsuz sadece gülmeye programlanmış, diğer yanım kafaya takmaya programlı en ufak şeyi ciddiye alan.. Acaba sorun benden mi kaynaklanıyor yoksa yaşananlardan ötürü mü sorun oluştu bende? Bilemedim. Düşünmek gerek. Yazınca, yazarken melankolikliğimi atıyorum aha da şuan daha iyiyim mesela. Şuan tek problem parmaklarım çok üşüdü. Uyumak bazen her şeye çare olabiliyor. Evet en iyisi unutmak için biraz daha uyumak. Hem her şeyden elimi ayağımı çektiğimde daha huzurlu olabilirim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder